Stulejka - leczenie, pielęgnacja i praktyczne porady

Istnieje kilka metod leczenia przypadłości, jaką jest stulejka. Wybór konkretnej metody będzie zależał od rodzaju i stopnia obecnego stanu.
Stulejka - leczenie, pielęgnacja i praktyczne porady

Ostatnia aktualizacja: 12 czerwca, 2022

Istnieje kilka sposobów leczenia stulejki. Możliwość wyboru zależy w szczególności od wagi. Czasami wystarczy wykonać określone czynności, aby przezwyciężyć problem, w innych przypadkach konieczna jest operacja. Do niedawna stulejka praktycznie zawsze wymagała leczenia chirurgicznego. Obecnie jest więcej zastrzeżeń do tej alternatywy.

Ogólnie rzecz biorąc, stosuje się podejście stopniowe, a operację przeprowadza się tylko wtedy, gdy nie ma innej opcji. Jednak wybór najlepszej opcji przypadłości, jaką jest stulejka, należy do urologa lub pediatry.

Co to jest stulejka?

Stulejka to niezdolność do cofnięcia skóry prącia w celu odsłonięcia żołędzi prącia. Stwarza to nieprzyjemne wrażenie, jakby na czubku penisa znajdował się pierścień, który uniemożliwia normalne przesuwanie się skóry.

Dzieci często mają ten stan po urodzeniu. Jednak w miarę upływu czasu skóra prącia rozluźnia się, aż stanie się normalna w wieku około 3 lat. Mimo to w niektórych przypadkach stulejka pozostaje obecna w wieku dorosłym i powoduje dyskomfort.

Możliwe jest również nabycie stulejki. Występuje, gdy występują nawracające infekcje w okolicy narządów płciowych. Powoduje to przewlekłe zapalenie, które prowadzi do bliznowacenia napletka. W rezultacie staje się wąski.

Infekcje narządów płciowych są częstsze u osób z chorobami takimi jak cukrzyca. Również u tych, którzy są w stanie immunosupresji z powodu patologii lub leczenia, takiego jak chemioterapia.

Rodzaje i stopnie

Stulejka może występować w różnych typach i stopniach. Jest to ważny czynnik przy wyborze odpowiedniego leczenia.

Stopnie wahają się od I do IV, w zależności od tego, jak bardzo napletek może się cofnąć. Rodzaje są następujące:

  • Punktowy: otwór napletka jest minimalny. Powoduje duże trudności w oddawaniu moczu.
  • Niechowalny lub bliznowaty pierścień: Gdy skóra otaczająca otwór napletka jest pogrubiona. To z powodu nawracających infekcji.
  • Wysuwany pierścień: Wszystkie przypadki stulejki, które nie pasują do pozostałych dwóch kategorii, są klasyfikowane w tej grupie.
Dziecko na rękach lekarki
U niemowląt stulejka jest normalna. To sytuacja fizjologiczna.

Zabiegi na stulejkę

Istnieją 4 główne opcje leczenia stulejki. Pediatra w przypadku dzieci lub urolog w przypadku dorosłych będą osobami wykwalifikowanymi do wskazania najlepszej alternatywy.

1. Ćwiczenia

Stulejkę można leczyć ćwiczeniami. Są to powolne ruchy napletka w celu zakrycia i odkrycia żołędzia. Lekarze zalecają ten rodzaj praktyki, gdy stan jest bardzo łagodny. Jednak ten rodzaj ćwiczeń może prowadzić do małych rozdarć lub skaleczeń napletka. W miarę gojenia pogarszają już istniejącą stulejkę. Dlatego zawsze powinny być wykonywane według wskazań medycznych.

2. Maści steroidowe

Kontrowersje budzi również stosowanie maści steroidowych w leczeniu stulejki. Powszechnie uważa się, że może być skuteczny u niektórych dzieci, ale nie jest zalecany dla dorosłych. Te maści zawierają kortykosteroidy, substancje, które pomagają zmiękczyć skórę napletka.

Nakłada się je czystymi dłońmi, delikatnie masując przez 30 sekund. Aplikację należy wykonywać raz lub dwa razy dziennie przez okres od 4 do 8 tygodni. Prawda jest taka, że są też przypadki, w których nie ma to większego wpływu na chłopców. Efektem niepożądanym może być natomiast pogrubienie skóry napletka i trudności w przypadku konieczności przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego. Są zawsze stosowane u chłopców w wieku powyżej 4 lat i pod nadzorem lekarza.

3. Interwencja chirurgiczna

Chirurgia jest powszechnym sposobem leczenia stulejki. Nazywa się go obrzezaniem, a celem zabiegu jest usunięcie nadmiaru skóry na napletku. Jest to zabieg ambulatoryjny i prawie zawsze wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym. Zajmuje to około 45 minut do 1 godziny. Zwykle w przypadku chłopców wymaga to kilkudniowego pobytu w szpitalu. Mogą jednak wrócić do swoich zajęć w ciągu 3 lub 4 dni. Wykonuje się go zwykle u dzieci w wieku od 7 do 10 lat.

Dorośli potrzebują 2 lub 3 dni odpoczynku. Zaleca się, aby przez następny miesiąc nie odbywały stosunków seksualnych. Ta metoda rozwiązuje definitywnie stulejkę we wszystkich przypadkach, ale czasami ma pewien negatywny wpływ psychologiczny na dorosłych.

4. Urządzenia

Czwartą opcją leczenia stulejki jest wykorzystanie do tego celu określonych urządzeń. Najbardziej znanym jest plastikowy pierścień. To jest umieszczane przez drobną operację, która nie wymaga znieczulenia. Pierścień umieszcza się pod napletkiem i wokół żołędzia, nie uciskając czubka prącia. W miarę upływu dni pierścień ten przecina skórę, która w końcu odpada po 10 dniach. Powoduje pewien dyskomfort, ale nie wymaga tak intensywnej opieki jak zabieg chirurgiczny.

Operacja stulejki.
Operacja w stulejce przebiega dość szybko i całkowicie rozwiązuje problem.

Opieka po zabiegu

Operacje stulejki nie zawsze są takie same. Dlatego lekarz w każdym przypadku wskaże środki, które należy zastosować. Jednak zwykle zalecana jest ogólna opieka, taka jak:

  • Utrzymywanie rany w czystości: obszar należy codziennie myć ciepłą wodą pod prysznicem. Do czyszczenia obszaru można również użyć gazy i 9% soli fizjologicznej. Następnie zastosuj środek antyseptyczny.
  • Używaj neutralnych produktów: najlepiej używać neutralnego mydła, a nie innych produktów, takich jak kremy czy żele, chyba że tak zaleci lekarz.
  • Suszenie rany: penisa należy osuszyć gazą lub specjalnym ręcznikiem do tego celu. Należy delikatnie dotykać, nigdy nie trzeć.
  • Ochrona obszaru: najlepiej założyć gazę wokół żołędzia, aby uniknąć tarcia i podrażnień.
  • Bielizna: należy nosić obcisłą bieliznę, trzymając penisa do góry. Reszta odzieży powinna być luźna.
  • Unikaj sportu: należy unikać ćwiczeń, zwłaszcza jeśli są one bardzo wymagające, przez miesiąc po zabiegu.
  • Nie chodź na plaże i baseny: nie zaleca się korzystania z basenów lub plaży przez cztery tygodnie po operacji.

Po zabiegu nie należy bać się oddawania moczu. Można to zrobić bez żadnych problemów. W przypadku wystąpienia krwawienia najlepiej skonsultować się z lekarzem.

Stulejka wtórna – zapobieganie

Aby zapobiec wtórnej stulejce, czyli tej, która pojawia się po porodzie, najlepiej przyjąć prawidłowe nawyki higieniczne. W szczególności podczas prysznica należy odciągnąć napletek i nałożyć wodę na żołądź, aby uniknąć nagromadzeń, które mogą powodować infekcje. Należy też uprawiać bezpieczny seks. Najlepiej używać prezerwatywy.

Nieleczona stulejka może powodować komplikacje, takie jak częste infekcje dróg moczowych, zwiększone ryzyko chorób przenoszonych drogą płciową i ból podczas seksu. Zwiększa również ryzyko raka prącia.

To może Cię zainteresować ...
Rodzaje stulejki u niemowląt i dorosłych
Krok do Zdrowia
Przeczytaj na Krok do Zdrowia
Rodzaje stulejki u niemowląt i dorosłych

Zasadniczo istnieją dwa rodzaje stulejki: fizjologiczna i patologiczna. Ten pierwszy dotyczy prawie wszystkich mężczyzn. Drugi jest rzadki.



  • Capua Sacoto, Carlos Di, et al. “Cáncer de pene: Nuestra experiencia en 15 años.” Actas urologicas españolas 33.2 (2009): 143-148.
  • Loyola, F. H., Bravo, Y., & Vilcaromero, M. (1999). Estudio Histológico e Histoquímico del Glande de Pene Humano. In Anales de la Facultad de Medicina (Vol. 60, No. 3, pp. 199-203). Universidad Nacional Mayor de San Marcos.
  • Morales Concepción, J. C., González Fernández, P., Morales Aránegui, A., Guerra Rodríguez, M., & Mora Casacó, B. (2008). Necesidad de circuncisión o dilatación del prepucio: Estudio de 1.200 niños. Archivos Españoles de Urología (Ed. impresa), 61(6), 699-704.
  • De Luna, G. O., & Rodríguez, M. F. (2007). En la fimosis es aconsejable el tratamiento con corticoides tópicos antes de plantearse una opción quirúrgica. Pediatría Atención Primaria, 9(35), 475-483.
  • de Luna, G. Orejón, and M. Fernández Rodríguez. “En la fimosis es aconsejable el tratamiento con corticoides tópicos antes de plantearse una opción quirúrgica.” Pediatría Atención Primaria 9.35 (2007): 475-483.