Stymulacja przedsionkowa - na czym polega i kiedy jest wskazana?

Stymulacja przedsionkowa to seria spersonalizowanych programów, które otrzymują osoby cierpiące na zaburzenia przedsionkowe. Pokażemy Ci, co to jest i kilka konkretnych przykładów.
Stymulacja przedsionkowa - na czym polega i kiedy jest wskazana?
Leidy Mora Molina

Przejrzane i zatwierdzone przez: pielęgniarka Leidy Mora Molina.

Ostatnia aktualizacja: 13 października, 2022

Stymulacja przedsionkowa może być ważna dla poprawy jakości życia danej osoby. Układ przedsionkowy jest częścią ciała odpowiedzialną za kontrolę ruchu gałek ocznych i równowagi. Znajduje się w uchu wewnętrznym, a czynniki środowiskowe, czynniki genetyczne lub urazy mogą prowadzić do zaburzeń w tym obszarze. Istnieje wiele sposobów leczenia, ale dziś skupimy się na zaletach, jakie niesie stymulacja przedsionkowa.

Istnieje kilka sposobów, w jakie zmiany tego typu mogą wpływać na jakość życia pacjenta, chociaż objawiają się one zwłaszcza w zakresie widzenia, równowagi, poznania, słuchu i psychiki. Programy są spersonalizowane, a ich korzyści są widoczne w perspektywie średnio- i długoterminowej.

Stymulacja przedsionkowa – na czym polega?

Stymulacja przedsionkowa, zwana również rehabilitacją przedsionkową, to terapia stosowana w leczeniu pacjentów cierpiących na zaburzenia przedsionkowe. Wykonywany jest w sposób spersonalizowany, na podstawie wcześniejszej diagnozy i zawsze pod nadzorem specjalisty.

Jej celem jest osiągnięcie kompensacji przedsionkowej. Innymi słowy, reorganizacja i regeneracja tego systemu za pomocą mózgu w celu osiągnięcia większej równowagi, zdolności widzenia, propriocepcji i poznania. Chociaż całkowita poprawa jest niemożliwa, wykazano, że poprawia jakość życia.

Wiele badań i badań przemawia za zastosowaniem stymulacji przedsionkowej, zwłaszcza jeśli wykonuje ją specjalista. Wiemy też, że efekty ujawniają się tylko wtedy, gdy są wykonywane konsekwentnie lub jeśli są uzupełnione o inne leczenie, które może zalecić lekarz.

Przed rozpoczęciem programu rehabilitacji przedsionkowej ważne jest, aby zidentyfikować stan, stopień jego występowania, najbardziej uporczywe objawy i możliwe przyczyny. Dowody wskazują, że najczęstsze zaburzenia to:

  • Niestabilność (40,2%)
  • Zawroty głowy (31%)
  • Migrena przedsionkowa (28,2%)
  • Choroba Meniere’a (13,8%)
  • Zaburzenia naczyniowe (5,7%)
  • Przewlekłe subiektywne zawroty głowy (4,6%)
  • Zapalenie nerwu przedsionkowego (4%)

Są to tylko niektóre z najczęstszych, chociaż mogą również występować w różnych sferach, takich jak poznawcza (dezorientacja i trudności z koncentracją), psychologiczna (lęk, depresja i niska samoocena), słuchowa (szum uszny, wrażliwość i zniekształcony słuch) i wiele innych.

Osoba z zawrotami głowy
Szczególną formą zawrotów głowy są zawroty głowy przedsionkowe. To różni się od zawrotów głowy.

Stymulacja przedsionkowa w młodym wieku

Wielokrotnie lekarze diagnozują zaburzenia przedsionkowe w młodym wieku. W tym momencie należy pamiętać, że układ nerwowy osiąga dojrzałość dopiero w wieku 12 lat. Stosowane wcześniej terapie i programy mogą być bardziej skuteczne.

Obowiązkiem pediatry jest zdiagnozowanie jakiegokolwiek problemu z układem przedsionkowym, co zwykle wykonuje się za pomocą testów słuchu, elektronystagmografii, przedsionkowych miogennych wywołanych potencjałów miogennych, skomputeryzowanej posturografii dynamicznej lub elektroneurografii.

W zależności od objawów specjalista może zastosować inne testy uzupełniające. Wiemy, że zastosowanie stymulacji przedsionkowej u dzieci jest skuteczne w promowaniu ich rozwoju motorycznego, przestrzennego i równowagi.

Należy pamiętać, że dowody wskazują, że te terapie są bezpieczne dla dzieci. Można je stosować, nawet gdy dzieci mają zaledwie kilka miesięcy. Oczywiście badania i badania wykazały, że stymulacja przedsionkowa może być stosowana u dorosłych z wysokim stopniem skuteczności.

Stymulacja przedsionkowa – co obejmuje?

Zanim zaczniemy opisywać niektóre ćwiczenia stymulacji przedsionkowej, musisz najpierw pamiętać o tym, co powiedzieliśmy na początku: programy są stosowane po diagnozie i zawsze są osobiście opracowywane. Dzieje się tak w przypadku, gdy cierpisz na zaburzenie z przewlekłymi objawami.

Ćwiczenia Cawthorne-Cooksey

Ćwiczenia te zostały zaprojektowane w latach 40. XX wieku dla żołnierzy z zaburzeniami równowagi i są często stosowane w leczeniu zawrotów głowy. Powinieneś wykonywać te ruchy w bezpiecznym miejscu, aby zmniejszyć ryzyko uderzenia.

Ruchy głowy/oczu podczas siedzenia

  • Patrz w górę i w dół bez poruszania głową ani ciałem.
  • Patrz w jedną i drugą stronę, nie ruszając głową ani ciałem.
  • Wyciągnij ramię, wskazując palcem wskazującym. Skoncentruj wzrok na kilka sekund tylko na czubku, a następnie podnieś go do nosa i kilkakrotnie wyciągnij.
  • Poruszaj głową w czterech kierunkach z otwartymi oczami.

Ruchy głowy/ciała w pozycji siedzącej

  • Umieść przedmiot na podłodze przed krzesłem i pochyl się, aby go podnieść, patrząc na niego.
  • Połóż przedmiot na podłodze z boku krzesła i pochyl się, aby go podnieść, patrząc na niego.
  • Pochyl się do przodu z przedmiotem w dłoni i poprowadź go okrężnymi ruchami za łydkami.

Ruchy podczas stania

  • Rzuć piłkę z jednej ręki do drugiej powyżej poziomu oczu.
  • Usiądź i stój z otwartymi oczami, a następnie naprzemiennie trzymając je zamknięte.
  • Pochyl się do przodu i przerzuć piłkę z jednej ręki do drugiej za łydkami.

Ćwiczenia stabilizacji wzroku

Funkcją tych ćwiczeń jest osiągnięcie umiejętności skupienia się na obiekcie podczas postoju lub ruchu. Oto przykłady niektórych z nich:

  • Umieść dwa średniej wielkości przedmioty w odległości 30 centymetrów na wysokości oczu. Skup wzrok na jednym z nich przez 30 sekund, a następnie naprzemiennie z drugim (bez poruszania głową).
  • Umieść średniej wielkości przedmiot na wysokości oczu. Spójrz na to przez 30 sekund, a następnie zamknij oczy. Powoli obróć głowę o 20 stopni, koncentrując się na niej w wyimaginowany sposób.
  • Umieść mały przedmiot na wysokości oczu. Poruszaj głową w górę, w dół i na boki, nie odrywając od niej wzroku.

Możesz zmieniać odległość, położenie i rozmiar obiektu w zależności od tego, jak czujesz się komfortowo. Powtarzaj te ćwiczenia 4 do 5 razy dziennie.

Zobacz też: Łagodne napadowe pozycyjne zawroty głowy: co to?

Osoba ćwicząca równowagę
Możesz połączyć stymulację przedsionkową z ćwiczeniami o zwiększonej mobilności, aby promować równowagę i stabilność całego ciała.

Ćwiczenia Brandta-Daroffa

Są często stosowane w leczeniu zawrotów głowy, zapalenia nerwu przedsionkowego, a nawet jako środek łagodzący objawy zapalenia błędnika. Możesz je wykonać w domu bez specjalisty i składają się z:

  • Usiądź na krawędzi łóżka z wyprostowanymi plecami i powoli odwróć głowę na bok pod kątem 45 stopni.
  • Kiedy to robisz, natychmiast połóż się po przeciwnej stronie. Oznacza to, że jeśli obrócisz głowę w prawo, będziesz leżał po lewej i na odwrót.
  • Utrzymaj tę pozycję przez 30 sekund.
  • Wróć do pozycji na skraju łóżka i przywróć głowę do naturalnego kąta. Zamień to z obracaniem na drugą stronę, aby wykonać pełną serię.

Stymulacja przedsionkowa jest skuteczna

Dowody wskazują, że te ćwiczenia są skuteczne i bezpieczne w leczeniu zaburzeń przedsionkowych. Poprawa może wynieść do 90%, jeśli dana osoba wykonuje codzienne sesje podczas programów tygodniowych. Możesz wykonywać opisane przez nas ćwiczenia w domu bez nadzoru. Inne, takie jak manewr Epleya lub manewr Semonta, wymagają udziału wykwalifikowanego specjalisty – przynajmniej w celu zmniejszenia możliwości urazu szyi lub kręgów szyjnych.

Pamiętaj, że ich skuteczność zależy od wielu czynników, w tym emocjonalnych i fizycznych. Możesz je uzupełnić poprawą diety, terapią, wsparciem psychologicznym, lekami i innymi zabiegami wskazanymi przez Twojego lekarza w zależności od Twojego przypadku.

To może Cię zainteresować ...
Nudności – dlaczego się pojawiają i jak im zaradzić
Krok do Zdrowia
Przeczytaj na Krok do Zdrowia
Nudności – dlaczego się pojawiają i jak im zaradzić

Silne nudności mogą wystąpić z wielu powodów. Większość przyczyn nie jest jednak poważna i nie wymaga leczenia.



  • Blanco Contreras, M. J., Manzo Valenzuela, L., Mondaca Urra, J., & Zapata Mora, F. Creación de un programa de estimulación vestibular para adultos mayores. 2015.
  • Bouccara, D., Sémont, A., & Sterkers, O. Rehabilitación vestibular. EMC-Otorrinolaringología. 2016; 45(1): 1-8.
  • Guerra-Jiménez, G., Rodríguez, A. A., González, J. C. F., Plasencia, D. P., & Macías, Á. R. Epidemiología de los trastornos vestibulares en la consulta de otoneurología. Acta Otorrinolaringológica Española. 2017; 68(6): 317-322.
  • Han, B. I., Song, H. S., & Kim, J. S. Vestibular rehabilitation therapy: review of indications, mechanisms, and key exercises. Journal of clinical neurology (Seoul, Korea). 2011; 7(4): 184.
  • Herdman, S. J. Vestibular rehabilitation. Current opinion in neurology. 2013; 26(1): 96-101.
  • López, O. A., Fernández, N. P., & Sánchez, N. Rehabilitación vestibular. Revista de Medicina de la Universidad de Navarra. 2003; 72-76.
  • Medeiros, I. R., Bittar, R. S., Pedalini, M. E. B., Lorenzi, M. C., Formigoni, L. G., & Bento, R. F. Vestibular rehabilitation therapy in children. Otology & Neurotology. 2005; 26(4): 699-703.
  • Morera, E. A., Capetillo Rodríguez, Y., Espino Castillo, Y., & López Martínez, H. Efectividad de los ejercicios de Brandt-Daroff en pacientes con vértigo posicional paroxístico benigno. Revista Cubana de Medicina General Integral. 2020; 36(3).
  • Solís-Gutiérrez, C., Monjarás, S. M. C., Morales, V. M. L., Carrillo-Prado, C., & García-Martínez, J. A. Estimulación vestibular en el desarrollo infantil. Lux Médica. 2019; 14(40): 41-51.
  • Tello, G. H. Rehabilitación vestibular en pacientes vertiginosos adultos. 2012.
  • Whitney, S. L., & Rossi, M. M. Efficacy of vestibular rehabilitation. Otolaryngologic Clinics of North America. 2000; 33(3): 659-672.