Dowiedz się, co Albert Camus miał do powiedzenia na temat sensu życia

Dla Camusa życie nie ma sensu. Nie oznacza to jednak, że nie warto żyć.
Dowiedz się, co Albert Camus miał do powiedzenia na temat sensu życia

Ostatnia aktualizacja: 31 sierpnia, 2022

Jaki jest sens życia? Czy żyjemy z jakiegoś powodu lub dla jakiegoś celu? Dlaczego istniejemy? Są to pytania, które ludzie zadawali sobie od samego początku i starali się na nie odpowiedzieć poprzez filozofię, naukę i religię. Jednym z nich był Albert Camus.

Prawda jest taka, że nie mamy ostatecznej odpowiedzi na te pytania. Niektórzy na przykład nadają sens swojemu życiu poprzez wiarę. Inni odnajdują jakiś sens w nauce. Tymczasem wielu innych po prostu zaprzecza, że istnieje jakiekolwiek wyjaśnienie naszej egzystencji, które wykracza poza nasze rozumienie.

W związku z tym Albert Camus, jeden z najbardziej wpływowych współczesnych filozofów w historii, przekonywał, że życie nie ma sensu. Ale nie oznaczało to dla niego, że życie nie jest warte życia. Wręcz przeciwnie, brak sensu pozwala nam być panami i budowniczymi naszej egzystencji. Przyjrzyjmy się bliżej tej filozofii.

Absurdyzm Alberta Camusa

Albert Camus urodził się w 1913 roku w Mondowi (Algieria francuska). Wraz z Jean-Paulem Sartre’em uważany jest za jedną z najważniejszych postaci literatury francuskiej XX wieku.

W 1957 roku, w wieku 44 lat, zdobył Literacką Nagrodę Nobla, stając się drugą najmłodszą osobą, która otrzymała to wyróżnienie.

Według tego wielkiego myśliciela, nie ma sensu szukać sensu życia, ponieważ w ogóle nie ma sensu.

Innymi słowy, życie jest nieistotnym doświadczeniem, które można podsumować jako ciąg bezużytecznych, pustych i bezsensownych wydarzeń, które powtarzamy codziennie z bezwładu, przyzwyczajenia lub tradycji. Jednak ludzie zawsze szukali powodu dla każdego wydarzenia lub pomysłu.

Nie możemy znieść, że rzeczy dzieją się tylko dlatego, że się dzieją. Wszystko musi mieć przyczynę lub powód, który to uzasadnia.

Jednak zgodnie z filozofią Camusa takie rozwiązanie nie jest możliwe, a brak pierwotnej przyczyny powoduje nieuchronną bezsensowność, czyli to, do czego się w rzeczywistości sprowadza: absurd.

Umysł ludzki nie akceptuje braku uzasadnienia i w konsekwencji powstaje absurd.

Innymi słowy, ludzie popadają w absurd, gdy próbują przekształcić coś nieistotnego w dzieło, które nas przekracza. Jednak z drugiej strony to właśnie akceptacja absurdu prowadzi ludzi do życia w wolności.

Absurd rodzi się z konfrontacji ludzkiego uroku z nierozsądnym milczeniem świata. Tego nie wolno zapomnieć. Tego musimy się trzymać, ponieważ z tego mogą się narodzić wszelkie konsekwencje życia. – Albert Camus w Micie Syzyfa, 1942

Mężczyzna myślący o sensie życia
Absurdem jest chęć wyjaśnienia transcendentalnego czegoś, co nie ma żadnego wyjaśnienia, zgodnie z myślą Camusa.

Sposoby radzenia sobie z brakiem sensu życia

Albert Camus wskazuje na trzy sposoby stawienia czoła absurdowi życia, a tylko ten ostatni jest właściwy:

  1. Pierwszym jest poddanie się absurdowi, czyli decyzja o zakończeniu własnego życia. W tym przypadku osoba rozumie, że jej życie nie ma wyższego sensu i dochodzi do przyspieszonego wniosku: „życie nie jest warte życia”. Oznacza to zaakceptowanie tego, że życie nas przewyższa i że nie potrafimy tego wyjaśnić.
  2. Drugim jest zaprzeczanie absurdowi, poddanie się wierze, która daje nam błędne odpowiedzi na temat sensu życia. W tym przypadku jako najczęstsze odpowiedzi na niepewność pojawiają się bogowie i dogmaty.
  3. A trzecią opcją – która dla Camusa jest słuszna – byłoby zaakceptowanie absurdu i zbuntowanie się przeciwko niemu. Oznacza to zrozumienie, że bezsens życia nie oznacza, że nie jest ono warte zachodu. Wręcz przeciwnie, chodzi o rezygnację z poszukiwania wyjaśnień i życie w sposób niezależny, wolny i samostanowienie.

Z absurdu wyciągnąłem trzy konsekwencje: mój bunt, moją wolność i moją pasję. Przez samą grę sumienia przemieniam w regułę życia to, co było zaproszeniem do śmierci. – Albert Camus w Micie Syzyfa

Możesz również przeczytać ten artykuł: Filozofia – jak ją zastosować w codziennym życiu

Znalezienie sensu to samo istnienie

Albert Camus pisze również, co następuje:

Nadal wierzę, że ten świat nie ma wyższego znaczenia. Ale wiem też, że na tym świecie coś ma znaczenie i tym czymś jest człowiek, bo tylko on domaga się sensu. – Listy do niemieckiego przyjaciela (1944

W tym zdaniu francuski filozof wyjaśnia, że sensem ludzkiej egzystencji jest samo istnienie. Dążenie istoty ludzkiej do szukania wyjaśnienia życia nadaje gatunkowi unikalną wartość, która dla Camusa jest bastionem uniwersalnego rozumu.

Człowiek myślący o swoim istnieniu
Człowiek myślący o sobie i swoim istnieniu jest wystarczającym powodem, aby jego życie nabrało sensu.

Podoba Ci się ten artykuł? Możesz również przeczytać: Czym jest estetyka w filozofii i czego nas uczy?

Panowie własnego życia

Absurdyzm Camusa odbiera filozofii zadanie odpowiadania na pytania typu „jaki jest sens życia” czy „dlaczego istniejemy”. Jak przekonuje autor, życie jest absurdem, który nie ma sensu, a wszechświat jest obojętny na egzystencjalne wątpliwości człowieka.

Jednak nie musi to brzmieć negatywnie. To właśnie brak sensu pozwala nam żyć ciesząc się wolnością i samostanowieniem.

Innymi słowy, to my określamy sens naszej indywidualnej egzystencji, proponując osobiste cele i zadania. Krótko mówiąc, jesteśmy panami własnego życia.

To może Cię zainteresować ...
Afirmacje wdzięczności za codzienne życie
Krok do Zdrowia
Przeczytaj na Krok do Zdrowia
Afirmacje wdzięczności za codzienne życie

Afirmacje wdzięczności pomagają nam codziennie przypominać sobie o pozytywnych rzeczach w życiu. Dają dobre samopoczucie i spokój.



    • Camus A. El extranjero. México: Selector; 2021.
    • Camus A. El mito de Sísifo. España: Penguin Random House; 2021.
    • Málishev M. Albert Camus: de la conciencia de lo absurdo a la rebelión. Ciencia Ergo Sum [Internet]. 2000 [consultado el 25 de julio de 2022]; 7(3): 235-245. Disponible en: https://www.redalyc.org/pdf/104/10401904.pdf