Diabulimia: cukrzyca w połączeniu z bulimią

05 Lipiec, 2020
Diabulimia, czyli nowe, stworzone w mediach określenie dla "cukrzycy i bulimii", łączy czynniki ryzyka poważnej choroby hormonalnej oraz zaburzenia odżywiania.
 

Co się dzieje w przypadku połączenia zaburzenia odżywiania z zaburzeniem na tle hormonalnym? Konsekwencje są zasadniczo druzgocące. Diabulimia jest właśnie takim przypadkiem.

Odpowiedzmy najpierw na pytanie, czym dokładnie jest diabulimia?

Jest to stosunkowo nowa choroba będąca połączeniem dwóch zaburzeń: cukrzycy insulinozależnej i bulimii. Oba z tych schorzeń są niestety na równi niebezpieczne.

Diabulimia: jaką rolę w tej chorobie odgrywa cukrzyca?

W omawianym przypadku rozpatrywać będziemy cukrzycę typu 1, która wymaga dostarczania insuliny do organizmu. Trzustka danej osoby nie jest bowiem w stanie syntetyzować niezbędnej jej ilości.

Niedobór insuliny jest zatem ważnym czynnikiem w utracie masy ciała tych pacjentów. Dzieje się tak dlatego, że insulina jest niezbędna do dostarczania cząsteczek glukozy do komórek w celu ich prawidłowego funkcjonowania.

Kobieta wymiotuje do toalety, możliwa diabulimia

Kiedy w organizmie brakuje insuliny, cukier nie przedostaje się do komórek i pozostaje w krwiobiegu, dopóki nie zniknie, wyeliminowany przez nerki. Prowadzi to czasami do ekstremalnej utraty masy ciała.

W normalnych warunkach młodzi pacjenci z cukrzycą typu 1 zaczynają odzyskiwać wagę. Pod warunkiem jednak postawienia diagnozy i poddania się długotrwałemu leczeniu insuliną. Towarzyszą temu ściśle regulowane posiłki.

 

Jednak osoba cierpiąca na diabulimię wykorzystuje działanie insuliny na jej metabolizm, aby w ten sposób utrzymać nadmiernie niską wagę ciała. Dzieje się to kosztem powrotu do dobrego stanu zdrowia i optymalnej wagi.

Warto przeczytać również: Korzyści z diety ketogenicznej: poznaj je!

Rodzaj pacjentów

Diabulimia może dotyczyć obu płci. Jednak większość pacjentów to kobiety. Osoby z diabulimią zazwyczaj charakteryzują się następującymi cechami:

  • Młode kobiety z cukrzycą typu 1 zdiagnozowaną we wczesnym wieku.
  • Inteligentna młodzież z tendencją do osiągania dobrych wyników w nauce, perfekcjoniści.
  • Osoby wspomniane powyżej, które często mają jednak bardzo niską samoocenę.
  • Zazwyczaj pochodzą z rodzin o skomplikowanej sytuacji, słabo radzących sobie z rozwiązywaniem problemów, o wysokim poziomie oczekiwań i braku komunikacji emocjonalnej.
  • Powszechne jest występowanie cech depresyjnych. Często trudno w zasadzie określić, co było pierwsze: depresja lub diabulimia.

Tak więc osoba z bulimią, która cierpi również na cukrzycę typu 1, zaczyna zastępować typowe dla bulimii objadanie się, późniejsze wymioty i nadmierne ćwiczenia fizyczne wykorzystaniem insuliny, aby schudnąć.

Osoba taka wstrzykuje niewystarczające dawki, które czasami mogą doprowadzić do śpiączki hiperglikemicznej. Jest to stan dość poważny i niestety, może skończyć się tragicznie. Jednak pragnienie bycia szczupłym, chorowicie szczupłym, jest silniejsze.

To nieodpowiednie użycie insuliny zaczyna się czasem niewinnie, szybko jednak przechodzi w stan, z którego osoba nie może się uwolnić. A objawy postępują.

 

Przeczytaj również: Czy wiesz, czym jest zespół nocnego jedzenia i jakie są jego przyczyny?

Powikłania

Jak z pewnością się domyślasz, istnieje wiele powikłań tej niebezpiecznej choroby.

Osoba trzyma się za stopę
Skutki cukrzycy insulinozależnej u osób z diabulimią ulegają zwiększeniu i zaostrzeniu.

Oto tylko niektóre z nich:

  • Diabulimia zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek i może prowadzić do konieczności dializy.
  • Wpływa na siatkówkę i może prowadzić do ślepoty.
  • Utrudnia krążenie krwi obwodowej, w wyniku czego rozwija się powikłanie w postaci „stopy cukrzycowej„. W ciężkich przypadkach może zakończyć się amputacją.
  • Może wystąpić cukrzycowy ból stóp.
  • Opóźnienie lub brak miesiączki.
  • Może dojść do zahamowania wzrostu.
  • Wypadanie włosów i problemy skórne.
  • Kwasica ketonowa z powodu hiperglikemii we krwi, która może prowadzić do nieodwracalnego uszkodzenia komórek, a następnie śpiączki.
  • Częste występowanie neuropatii z powodu kwasicy metabolicznej nerwów.
  • Średni czas życia chorych na diabulimię wynosi 45 lat.

Jak widać rokowanie pacjentów borykających się z diabulimią jest niepomyślne.

Diabulimia – czynniki, które mogą na nią wskazywać

Wielu autorów zaleca, aby rodzina i pracownicy służby zdrowia zajmujący się pacjentami z cukrzycą typu 1 monitorowali pewne czynniki. Dotyczy to zwłaszcza tych kwestii, które mogą wskazywać na zaburzenie odżywiania. Zalicza się do nich:

 
Wychudzona kobieta trzyma talerz z liściem sałaty

  • Okresy braku kontroli nad cukrzycą.
  • Ekstremalna utrata masy ciała.
  • Hospitalizacje z powodu hipoglikemii lub hiperglikemii.
  • Zaburzenia odżywiania i kłamstwa dotyczące danych pacjenta, które można wykryć, porównując wyniki testów laboratoryjnych.

Diabulimia jest chorobą dość trudną do zdiagnozowania i wciąż często nieznaną przez niewyspecjalizowanych pracowników służby zdrowia. Rokowanie związane z tym zaburzeniem jest bardzo poważne. Należy więc położyć nacisk na wczesną diagnozę, która pozwala na szybkie wdrożenie leczenia.

Leczenie

Leczenie chorób endokrynologicznych z towarzyszącymi zaburzeniami sfery emocjonalnej i psychicznej jest złożone. Dlatego wymaga współpracy interdyscyplinarnego zespołu, w którego skład wchodzą:

  • Lekarz pierwszego kontaktu
  • Psycholog
  • Dietetycy
  • Endokrynolog

Wszyscy ci specjaliści, którzy biorą udział w leczeniu, muszą utrzymywać między sobą stałą komunikację. W ten sposób mogą lepiej ustawić leczenie pacjenta, zarówno medyczne, jak i psychologiczne. Ważne jest również, aby mieć dobry kontakt z rodziną. Pomoże to bowiem zadecydować, co jest najlepsze dla chorego.

 

Diabulimia jest zatem czymś więcej niż zaburzeniem odżywiania i znacznie więcej niż cukrzycą insulinozależną. Jeśli podejrzewasz, że Ty lub ktoś bliski może cierpieć z powodu tego zaburzenia, natychmiast zgłoś się do lekarza.

  • Larranaga A, Docet MF, Garcia-Mayor RV. Disordered eating behaviors in type 1 diabetic patients. World J Diabetes. 2011;2(11):189-95.22.
  • Orit Pinhas-Hamiel, MD, Uri Hamiel, ,Yuval Greenfield, Valentina Boyko, Chana Graph-Barel, Marianna Rachmiel, Liat Lerner-Geva, Brian Reichman. Detecting Intentional Insulin Omission for Weight Loss in Girls with type 1 Diabetes Mellitus. International Journalof Eating Disorders 46:8 819–825 201323.
  • Sancanuto C, Tébar FC, Jiménez-Rodríguez D, Hernández-Morante JJ. Factores psicosociales en la diabetes mellitus tipo1 y su relación con el riesgo de desarrollar trastornos alimentarios en la infancia y la adolescencia. Avances en Diabetología. 2014; 30,5; 156-16224.
  • Jessica T. MarkowitzDeborah A. Butler, Lisa K. Volkening, Jeanne E. Antisdel, Barbara J. Anderson, Lori M.B. Laffel. Brief Screening Tool for Disordered Eating in Diabetes. Internal consistency and external validity in a contemporary sample of pediatric patients with type 1 diabetes. Diabetes Care 33:495-500; 2010.25.
  • Custal N, Arcelus J, Agüera Z, I Bove F, Wales J, Granero R, Jiménez-Murcia S, Sánchez I, Riesco N, Pino Alonso, Crespo JM, Virgili N, Menchón JM, and Fernandez-Aranda F. Treatment outcome of patients with comorbid type 1 diabetes and eating disorders. BMC Psychiatry. 2014; 14: 140.