Skąd mam wiedzieć, czy moje dziecko jest transpłciowe?

Co to znaczy być osobą transpłciową? Czy Twoje dziecko zachowuje się niekonwencjonalnie do płci, do której zostało przypisane przy urodzeniu? Powiemy Ci, jak powinieneś sprawdzić, czy Twoje dziecko buduje niebinarną tożsamość płciową.
Skąd mam wiedzieć, czy moje dziecko jest transpłciowe?

Ostatnia aktualizacja: 07 stycznia, 2022

Czy wiesz, że niedawno, w 2018 roku, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) usunęła transpłciowość z listy chorób psychicznych? Jeśli zastanawiasz się, jak poznać, czy dziecko jest transpłciowe lub trans, proponujemy podjąć głębsze spojrzenie na ten temat.

Czym więc jest płeć?

Płeć to konstrukcja społeczna, która opiera się na spełnianiu określonych zasad narzucanych przez społeczeństwo. Zasady te wskazują, jakie role powinni odgrywać mężczyźni, a jakie kobiety. Tożsamość płciowa odnosi się jednak do tego, jak się czujemy i jak żyjemy w naszych ciałach. Wyrażamy to poprzez sposób, w jaki się ubieramy, zachowujemy i odnosimy się do innych.

Dziecko transpłciowe czuje się, jakby urodziło się z niewłaściwą płcią biologiczną. Niektóre osoby trans identyfikują się z płcią przeciwną do tego, na co wskazują ich genitalia. Rodzice muszą być świadomi tego, jak czują się ich dzieci i wspierać je, gdy zaczynają kroczyć trudną ścieżką.

Rozwój tożsamości płciowej u dzieci

Jak już wspomnieliśmy, tożsamość płciowa różni się zarówno od płci biologicznej, jak i orientacji seksualnej.

Ale kiedy zaczynamy rozwijać tę tożsamość?

W rzeczywistości, od kiedy jesteśmy bardzo młodzi, wyrażamy i wybieramy określoną tożsamość płciową. Między 2 a 5 rokiem życia nasze dzieci przechodzą etapy kształtowania tej tożsamości:

  • 2 lata: Dzieci zaczynają rozpoznawać, że mężczyźni i kobiety różnią się fizycznie.
  • 3 lata: W tym wieku już identyfikują się jako mężczyzna lub kobieta.
  • 4 lata: Ich konstrukcja tożsamości płciowej staje się bardziej stabilna.
  • 5 i 6 lat: Są już świadome stereotypów binarnych tożsamości to znaczy „męskich” i „żeńskich”.

6 znaków, które mogą wskazywać, że Twoje dziecko jest transpłciowe

Nasze dzieci wysyłają nam znaki poprzez swoje zachowanie. Mając to na uwadze, powinniśmy pamiętać, że sposób, w jaki zachowujemy się w obliczu różnych sytuacji, musi być ciągły w czasie. Nie możemy zaoferować sporadycznego wsparcia lub wsparcia, które trwa tylko przez krótki czas.

Na przykład fakt, że chłopiec bawi się lalkami lub nosi od czasu do czasu dziewczęce ubrania, nie oznacza, że jest transpłciowy. Podobnie ważne jest, aby zająć się konkretnymi zachowaniami, odkładając na bok binarne myśli o płci i płci biologicznej.

chłopiec i dziewczynka przed różową ścianą bawią się bawiąc
Istnieją różne wytyczne dla chłopców i dziewcząt, które są czysto społeczne i narzucone przez stereotypy.

1. Dziecko transpłciowe odrzuca swoje genitalia

Chociaż nie zdarza się to w przypadku każdej osoby transpłciowej, często odrzuca ona genitalia, z którymi się urodziła. Wynika to ze sprzeczności istniejącej między płcią biologiczną a tożsamością płciową. Może nie tylko czuć urazę do swoich genitaliów, ale także pragnie mieć genitalia płci przeciwnej.

2. Osoba transpłciowa pragnie być „przeciwną” płcią

Oprócz chęci przynależności do „przeciwnej” płci do tej, do której ich społecznie przypisano ze względu na ich genitalia, osoby transpłciowe nie odnajdują się w swoim ciele. Co gorsza, zmiany hormonalne, które powodują zmiany głosu, wzrost piersi i owłosienie łonowe, mogą powodować głęboki niepokój.

To odrzucenie ich płci przejawia się na przykład wyborem zabawek i gier typowych dla płci, do której aspirują. Nie możemy zapominać, że różnica między jedną płcią a drugą, jeśli chodzi o zabawki i gry, jest tylko społecznym konstruktem dorosłych.

3. Rola, którą wybiera podczas gry

Istnieją gry wideo, w których gracze mogą w szczególności stworzyć własną postać. Na przykład dzieci transpłciowe często wybierają swoją postać jako przeciwieństwo płci biologicznej. Dodatkowo, jeśli chodzi o gry fabularne, również tutaj zawsze mogą decydować się na grę jako osoba innej płci.

Możesz być także zainteresowany: 5 rodzajów orientacji seksualnej

4. Wybiera inny ubiór

Mężczyźni, biorąc pod uwagę biologię, czasami wolą ubierać się w ubrania dla dziewcząt, a kobiety w ubrania dla chłopców. Musimy jednak podkreślić, że w przypadku dzieci transpłciowych dzieje się to nie tylko podczas zabawy w przebieranki. Kiedy zabierasz je na zakupy, dziecko transpłciowe czuje pociąg do pewnego rodzaju odzieży.

Pamiętajmy, że odzież dziewczęca i chłopięca również powstaje w koncepcji binarnej, w której określone kolory i rodzaje ubrań mają z góry określonych odbiorców. Odrzucenie dziecka transpłciowego nie dotyczy samego ubioru, ale otaczającego go stereotypu.

5. Dziecko transpłciowe wycofuje się społecznie

Ogólnie rzecz biorąc, dziecko transpłciowe czuje, że nie pasuje do grupy przyjaciół tej samej płci i zaczyna się wycofywać. Prowadzi to do izolacji. Inną możliwością jest zaprzyjaźnienie się z dziećmi tej płci, do której pretenduje.

6. Chce nazywać siebie innym imieniem

Dziecko transpłciowe może nalegać na nazywanie go innym imieniem. Wybiera imię, które pasuje do płci, którą chcą mieć. Ale jeśli zwrócimy uwagę i zanurkujemy trochę głębiej, zwroty typu „ Jestem dziewczyną! ” dla chłopców i „Chcę być chłopcem ” dla dziewczynek występują równie często.

Jak wspierać dziecko transpłciowe

Jeśli coraz częściej podejrzewasz, że masz dziecko transpłciowe, to nadszedł czas, aby działać na jego korzyść. Ukaranie go, zbesztanie lub zmuszanie do życia w sposób, którego nie chce, przyniesie mu wiele cierpienia, niepokoju, smutku i nieszczęśliwego dorosłego życia pełnego urazy. Może nawet doprowadzić do samobójstwa.

Pozwól mu odkrywać tożsamość płciową, której pragnie. W tym celu możesz dać mu darmowy karnet na weekend. Mogą to być dwa dni, w których może swobodnie działać zgodnie z tym, co mówi im serce. Może ubierać się tak, jak chce, bawić się tak, jak chce, a nawet zmieniać imię, jeśli chce!

Poświęć te dni na obserwację jego zachowania. Czy jest w ten sposób szczęśliwe? Czy czuje się lepiej będąc chłopcem czy dziewczynką?

Jeśli zauważysz, że w tym okresie było po prostu szczęśliwym dzieckiem, to pomyśl o zwróceniu się do specjalisty, który specjalizuje się w tej dziedzinie. Zarówno rodzina, jak i dziecko będą potrzebować przestrzeni i osoby, aby móc wyrazić swoje obawy.

Jego dezorientacja, sprzeczne emocje, mylące uczucia i odrzucenie tego, co mu przypisano przy urodzeniu, może być ciężarem, który jest dla niego zbyt ciężki, by mogło go udźwignąć samodzielnie. W tym miejscu wkracza rodzina: aby podtrzymać, prowadzić i wspierać w tej podróży edukacyjnej.

sesja terapii rodzinnej z terapeutą w szarym gabinecie
Wsparcie ze strony rodziny i profesjonalisty jest niezbędne dla dziecka transpłciowego, ponieważ presja społeczna może być silna.

Możesz być także zainteresowany: Najpopularniejsze mity na temat seksu

Pełne miłości podejście jest kluczowe, jeśli Twoje dziecko jest transpłciowe

Odkrywanie tożsamości płciowej jest powszechne i robią to wszystkie dzieci. Oczekuje się, że dzieci przejdą przez ten etap, w którym będą poszukiwać, kim są. Powoli zdają sobie sprawę, że wolą pewne zabawki i elementy garderoby, które mogą nie być zgodne z oczekiwaniami społeczeństwa binarnego.

Nie oznacza to jednak, że dziecko jest transpłciowe. To etap, na którym wszystkie dzieci eksperymentują i odkrywają siebie.

Kiedy jednak wygląda na to, że ten etap się nie kończy, a twoje dziecko zaczynają wykazywać przytłaczające poczucie pewności co do tego, kim chce być, a kim nie, wtedy rola rodzinna odgrywa bardzo ważną rolę. Skonsultuj się z profesjonalistami, którzy mogą pomóc Ci w wyborze najlepszego sposobu wspierania dziecka transpłciowego.

Kluczowa jest umiejętność kochania ich dobrze, z szacunkiem i empatią. Kochaj je bezwarunkowo w sposób, który pokazuje im, że nigdy nie będą same. Od tego jest przecież rodzina.

This might interest you...
Dopasowanie seksualne: wszystko, co musisz wiedzieć
Krok do Zdrowia
Przeczytaj na Krok do Zdrowia
Dopasowanie seksualne: wszystko, co musisz wiedzieć

Czy wiesz, czym jest dopasowanie seksualne? Mimo, że są to dwa słowa codziennego użytku, jest kilka rzeczy, które umykają powszechnej wiedzy.



  • García, R. R., & Ayuso-Mateos, J. L. (2019). CIE-11 y la despatologización de la condición transgénero. Revista de psiquiatría y salud mental12(2), 65-67.
  • Cáceres, C. F., Talavera, V. A., & Mazín Reynoso, R. (2013). Diversidad sexual, salud y ciudadanía. Revista peruana de medicina experimental y salud pública30, 698-704.
  • De Toro, X. (2015). Niños y niñas transgéneros: ¿nacidos en el cuerpo equivocado o en una sociedad equivocada? Revista Punto Género, (5), ág-109.
  • Castilla-Peón, M. F. (2018). Manejo médico de personas transgénero en la niñez y la adolescencia. Boletín médico del Hospital Infantil de México75(1), 7-14.
  • de Celis Sierra, M. (2019). Menores transgénero en el Reino Unido: Polémica por la investigación sobre bloqueadores puberales. Clínica Contemporánea10(3), e25.
  • Díaz Leandro, J. (2018). Aproximación de la opinión social sobre la educación sexual, roles de género y transexualidad en la etapa infantil.