Przespać całą noc – naucz tego swoje dziecko i sama się wyśpij

· Grudzień 17, 2018
Pojawienie się dziecka to prawdziwy test dla rodziców, zwłaszcza dla nowicjuszy. Wyzwaniem staje się to, jak wysypiać się każdej nocy i jak przespać całą noc, a tymczasem rozwiązanie jest bardzo proste.

Najlepszym sposobem, aby uśpić dziecko i przespać całą noc, jest spanie we wspólnym łóżku. Kwestia ta jest tematem wielu kontrowersji, gdyż jest tyle zwolenników tej metody co i jej przeciwników. Prawda jednak jest taka, że ​​coraz więcej rodzin praktykuje wspólne spanie ze swoimi dziećmi.

Na przykład w krajach hiszpańskojęzycznych są rodzice, którzy wolą spać ze swoimi dziećmi, podczas gdy dla innych jest to temat tabu. W krajach takich jak Wielka Brytania, Szwecja, Chiny i Japonia wspólne spanie jest bardzo powszechne.

Z drugiej strony coraz modniejsze stają się także metody, które każą uczyć dziecko spać osobno. W związku z tym wielu rodziców martwi się teraz i szuka sposobów, żeby ich dzieci chciały przespać całą noc, tak jakby sen nie był naturalnym procesem każdego człowieka.

Czy należy uczyć dziecko jak przespać całą noc?

Aby nauczyć dziecko przespać całą noc, możesz spróbować metody Ferbera i Estivilla. Metody te opierają się na wstępnym założeniu, że dzieci powinny spać osobno, bez bliskości matki, a przecież tego własnie naturalnie pragnie każde dziecko.

Założenia tych metodologii wskazują, że należy uczyć swoje dziecko spać osobno w innym pokoju niż matka. Powinien to być cichy pokój, bez jakichkolwiek hałasów. Jednym słowem proponuje się dzieciom otoczenie, które w niczym nie przypomina środowiska, w którym przebywało, gdy było w łonie matki.

Mama i dziecko śpią razem.

Wielu pediatrów zaleca świeżo upieczonym rodzicom, zwłaszcza tym, którzy są nimi po raz pierwszy, żeby próbowali nauczyć dziecko przespać całą noc przy pomocy wcześniej wymienionych metod. W konsekwencji, ich dziecko narażone jest na stres już od pierwszych dni po urodzeniu.

A tymczasem spanie we wspólnym łóżku mogłoby być rozwiązaniem najbardziej dostosowanym do cyklu snu i do potrzeb dziecka.

Takie metody uczenia snu powodują stres u dziecka. Niemowlę płacze, bo chce być blisko matki, ale ona odmawia mu tak potrzebnej bliskości i nie trzyma go w ramionach. Dziecko nadal płacze i ostatecznie zasypia z powodu zmęczenia.

Dlaczego wspólne spanie jest bardziej naturalne?

Dziecko spędziło większość z 40 tygodni ciąży, śpiąc spokojnie w łonie matki. Dziecko wie, jak przespać całą noc a nawet dłużej, nie trzeba go wcale tego uczyć. Nauczyło się spać w hałaśliwym i poruszającym się otoczeniu.

Matka chodziła, ćwiczyła, wchodziła lub schodziła po schodach lub jeździła samochodem, a dziecko spokojnie spało. Maleństwo słuchało głosu matki lub odgłosów krążenia krwi, trawienia lub oddychania i zasypiało.

Jest zatem naturalne, że po urodzeniu dziecko potrzebuje słyszeć serce matki, czuć zapach jego skóry. Równie naturalne jest więc, że płacze, jeśli nie ma z nią kontaktu. Chociaż wspólne spanie może być najlepszą opcją dla zapewnienia dziecku spokoju, wiele matek decyduje się zostawiać je w osobnym pokoju.

Dzieci ssaków zawsze śpią obok matki. Jednak gatunek ludzki, najbardziej racjonalny, jest jedynym, który oddziela swoje potomstwo dużo wcześniej, nim będzie gotowe do uniezależnienia się. Czy nie sądzisz, że to dziwny paradoks?

Ale czy wspólne spanie naraża dziecko na ryzyko?

Istnieje wiele mitów na temat wspólnego spania i pozwalania dziecku płakać, aby nauczyło się zasypiać. Mówi się, że jeśli rodzice biegną za każdym razem, gdy dziecko płacze, „psują” je i nigdy już nie będzie chciało przespać całą noc bez nich. Inna teoria głosi, że dziecko może umrzeć „przygniecione” przez rodziców, kiedy śpią razem.

W krajach takich jak Japonia czy Chiny dzieci śpią z rodzicami mniej więcej do ukończenia 5 lub 6 lat. Ci rodzice nie sądzą, że powinni uczyć dziecko snu lub że muszą zostawiać je w osobnym pokoju. W Wielkiej Brytanii lub Szwecji, krajach zachodnich, również praktykuje się wspólne spanie.

W rzeczywistości, w tych krajach zgony z powodu zespołu nagłej śmierci, kiedy to niemowlęta umierają nagle, są bardzo rzadkie. Takie przypadki są jednak bardzo częste u dzieci, które śpią z dala od rodziców.

Co mówią specjaliści?

Margot Sunderland mówi w swojej książce „Sztuka bycia rodzicem” (The Science of Parenting), że wspólne spanie sprzyja dzieciom i pomaga im stać się zdrowymi i spokojnymi dorosłymi. Ten psycholog dziecięcy pracuje w zarządzie Centrum Umysłowego Zdrowia dzieci (Children’s Mental Health Centre) w Londynie i opublikowała ponad 20 książek.

Szkolenie dziecka do snu w pojedynkę od pierwszych tygodni życia rodzi hormony stresu, mówi Sunderland. natomiast wspólne spanie do 5 lat jest najlepszą opcją według tego specjalisty. Jest to również najlepszy sposób, aby przespać całą noc. Jest to uzasadnione, ponieważ do tego wieku dzieci odczuwają lęk separacyjny, a nawet zdarza się to w starszym wieku.

Podobnie Nils Bergman, pediatra i neonatolog, twórca metody Kangurek w opiece nad wcześniakami, zgadza się z brytyjską psycholog. Jego teza jest taka, że ​​dziecko musi być w ścisłym kontakcie ze skórą matki.

Oddzielenie dziecka od matki wyzwala stan udręki i rozpaczy, a hormony uwalniane przez takie działanie są szkodliwe dla mózgu dziecka. Dla Bergmana, wspólne spanie powinno być praktykowane przynajmniej do ukończenia pierwszych 3 lat życia.

Jakie są zalety wspólnego spania?

  • Dzieci czują się bardziej bezpieczne i chronione. Kiedy maluch krzyczy w środku nocy, matka jest u jego boku, aby pocieszyć swoje maleństwo i pomóc mu zasnąć ponownie.
  • Mama i dziecko lepiej wypoczywają. Dziecko budzi się kilka razy w nocy, nawet jeśli śpi w tym samym pokoju, ale w osobnym łóżeczku. Natomiast przebudzenia są łagodniejsze, jeśli śpi w tym samym łóżku. Kiedy czuje bliskość matki szybciej ponownie zasypia, a nawet może przespać całą noc.
  • Nie ma ryzyka, że ​​rodzice przygniotą dziecko. Wręcz przeciwnie, rodzice zwracają większą uwagę na każdą potrzebę swojej pociechy.
  • Jeśli dziecko poczuje głód, możesz mu szybko podać pierś i nie ma potrzeby wstawać i udawać się do pokoju, w którym dziecko krzyczy z głodu.
  • Nocne krzyki dziecka prawie znikają, gdyż poziom stresu jest niższy. Ogólne samopoczucie dziecka jest dzięki temu znacznie lepsze. A kiedy jest mniej płaczu w nocy, wszyscy w domu lepiej śpią.
  • Jeżeli jesteś pracującą matką, gdy wracasz do domu po kilku godzinach z dala od dziecka, ono pragnie Twojej bliskości. Jeśli karmisz piersią, dziecko nie będzie chciało się od Ciebie oderwać. Wspólne spanie pozwala niemowlęciu niejako odzyskać ten czas, w którym nie mogło być blisko Ciebie i wzmocnić więzi emocjonalne.
Dziecko płacze.

Ostatnie zalecenia

Wspólne, rodzinne spanie to piękne doświadczenie. Naprawdę warto dać sobie szansę, aby to przeżyć. Rozważ tę opcję, zanim narazisz dziecko na stres, jakim jest uczenie go na siłę spania w osobnym pokoju.

Możesz zaufać wszystkim matczynym instynktom, które będą czujne, aby zapewnić całkowitą ochronę dziecku, gdy będziecie spać razem. Razem możecie spokojnie przespać całą noc. Nie odnosi się to jedynie do przypadków, gdy rodzice są uzależnieni od alkoholu lub narkotyków, ponieważ mogą oni stracić przytomność i zaszkodzić maluchom.

Jeśli stosujesz w praktyce wspólne rodzinne łóżko, zawsze jesteś gotowa, by zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa. W ten sposób dajesz mu tyle miłości, ile dziecko potrzebuje, aby mogło zdrowo i szczęśliwie rosnąć. A ponadto zapewniasz najlepsze warunku dla rozwoju jego mózgu, aby mogło w pełni wykorzystać swój potencjał.

  • Charpak, N., & Figueroa, Z. (2008). Método madre canguro. Medic.
  • Chóliz, M. (1999). Ansiedad y trastornos del sueño. In Emociones y Salud.
  • Rosenthal, L. (2010). Trastornos del dormir. Revista de Investigacion Clinica.
  • Vera, A. (2010). Dormir Bien. Consejo Editorial de Educación Pública Del Royal College of Psychiatrists. https://doi.org/10.1517/13543784.7.5.803
  • Dennis, C. L., & Ross, L. (2005). Relationships among infant sleep patterns, maternal fatigue, and development of depressive symptomatology. Birth (Berkeley, Calif.). https://doi.org/10.1111/j.0730-7659.2005.00368.x
  • Gay, C. L., Lee, K. A., & Lee, S. Y. (2004). Sleep patterns and fatigue in new mothers and fathers. Biological Research for Nursing. https://doi.org/10.1177/1099800403262142
  • Hiscock, H. (2010). Rock-a-bye baby? Parenting and infant sleep. Sleep Medicine Reviews. https://doi.org/10.1016/j.smrv.2009.10.005
  • Hiscock, H., & Fisher, J. (2015). Sleeping like a baby? Infant sleep: Impact on caregivers and current controversies. Journal of Paediatrics and Child Health. https://doi.org/10.1111/jpc.12752
  • McKenna, J. J., & McDade, T. (2005). Why babies should never sleep alone: A review of the co-sleeping controversy in relation to SIDS, bedsharing and breast feeding. Paediatric Respiratory Reviews. https://doi.org/10.1016/j.prrv.2005.03.006
  • Armstrong, K. L., O’Donnell, H., McCallum, R., & Dadds, M. (1998). Childhood sleep problems: Association with prenatal factors and maternal distress/depression. Journal of Paediatrics and Child Health. https://doi.org/10.1046/j.1440-1754.1998.00214.x
  • Joyner, B. L., Oden, R. P., Ajao, T. I., & Moon, R. Y. (2010). Where should my baby sleep: A qualitative study of African American infant sleep location decisions. Journal of the National Medical Association. https://doi.org/10.1016/S0027-9684(15)30706-9
  • McKenna, J. J., & Volpe, L. E. (2007). Sleeping with baby: An internet-based sampling of parental experiences, choices, perceptions, and interpretations in a western industrialized context. Infant and Child Development. https://doi.org/10.1002/icd.525
  • Kempler, L., Sharpe, L., Miller, C. B., & Bartlett, D. J. (2016). Do psychosocial sleep interventions improve infant sleep or maternal mood in the postnatal period? A systematic review and meta-analysis of randomised controlled trials. Sleep Medicine Reviews. https://doi.org/10.1016/j.smrv.2015.08.002